Eerst moet ik zeggen dat ik altijd een eenzaam persoon ben geweest en dat de geschiedenis van mijn eerste contact met mi

Eerst moet ik zeggen dat ik altijd een eenzaam persoon ben geweest en dat de geschiedenis van mijn eerste contact met mijn vrouwelijke kant begint toen ik 3 of 4 jaar oud was. Mijn moeder nam mijn broers en ik mee om samen te baden (mijn twee zussen en mijn broer). Meestal bracht ze voor iedereen schone kleren mee, maar een keer niet. Dat zou mij niets schelen, want ik droeg altijd zijn kleding (en dat deed ik ook, maar zonder slechte bedoelingen droeg ik ook de kleding van papa). Toen de jongens altijd speelden, was ik helemaal alleen omdat ze me vertelden dat ze niet met meisjes speelden en dat kon ik niet begrijpen en hoewel de meisjes me altijd uitnodigden om met hun poppen te spelen, sloeg ik altijd hun uitnodigingen af, maar het echte verhaal begint toen ik nog maar 7 jaar oud was. Mijn broer, die de oudste is en 4 jaar ouder dan ik, had een verzameling hele grote tijdschriften. Op een dag besloot mijn moeder, die de hoeveelheid papier zat was, ze weg te gooien, maar niet voordat ze dreigde me een voorbeeldige straf te geven als Ik vertelde mijn broer dat er rond die tijd een tijdschrift op komst was. familiebijeenkomst, toen mijn broer vroeg, kon ik niet tegen hem liegen en ik bekende de waarheid, zoals verwacht was er een grote ruzie, uiteindelijk benaderde mijn moeder me erg overstuur... -Ik heb je gewaarschuwd, je gedraagt je als een meisje, je klaagt als een meisje en nu roddel je als een meisje, is dat wat je wilt? Dat hij je als een meisje behandelt? Nou, dan ga ik je behandelen als een oude vrouw...- Ik moet bekennen dat ik erg bang was en huilde. Mijn moeder ging naar de kamer waar mijn broers en ik sliepen (mijn zussen sliepen in één bed en mijn broer en ik in een ander bed). Mijn moeder kwam een paar minuten later terug, ze keek me heel resoluut aan en trok me de kamer in en sloot die. Toen ik de kleren van mijn zussen op bed zag liggen en mijn moeder me beval me uit te kleden, zei ik nee, dus gaf ze me een klap en begon me uit te kleden. Toen ik geen kleren meer droeg, trok ze een roze kanten slipje voor me aan. Ik protesteerde niet omdat ik bang was voor een nieuwe klap. Dan een paar kousen met strikjes en een bh. Ter afsluiting deed ze me een marineblauwe jurk aan die heel mooi was, maar op dat moment vond ik dat het meest verfoeilijke op aarde. Ze deed wat linten in mijn haar. Mijn moeder. Ze pakte haar tas en zei dat ze, omdat ze nu een meisje was, huilend naar de markt zou gaan. Ik smeekte haar om het niet te doen omdat de kinderen die me altijd sloegen en me uitlachen, buiten op straat aan het spelen waren, maar het kon haar niets schelen en ze nam me zo mee de straat op. Ik heb nog nooit zo'n grote vernedering meegemaakt. Ik kon alleen maar mijn blik neerslaan en lopen. Op de markt ontmoette mijn moeder een kennis, nadat ze elkaar had begroet, hief ze haar gezicht op en zei -Wat een mooi meisje, is zij jouw dochter?- Mijn moeder reageerde bevestigend en er liep een nieuwe traan over mijn gezicht. De vreemdeling keek me in de ogen en vertelde het me -Mooie meisjes zoals jij zouden blij moeten zijn, alleen lelijke meisjes zijn verdrietig en huilen, maar jij bent heel mooi- De volgende DAG zou de familiereünie zijn en ik hoopte ten onrechte dat mama's woede zou zijn verdwenen, maar deze keer was het niet zo. Ik maakte me met meer zorg klaar. Ik kocht een zwartfluwelen jurk, ik plaatste een zwarte tiara op mijn hoofd en deed wat roze lippenstift op mijn mond. Toen de familie de spot met mij verzamelde, wachtte niet al mijn neven en ooms in koor "Josefina het meisje..." Ik rende naar buiten en op de patio barstte ik in tranen uit. Ik hoorde enkele voetstappen en mijn broer was daar Degene die mij overkwam keek hem vol haat aan en ik dacht dat hij mij was gevolgd om mij voor de gek te houden, hij veegde de tranen van mijn gezicht en vertelde het mij -Huil niet meer, ze weten niet wat ze zeggen, voor mij ben je het mooiste en mooiste meisje van allemaal...- Toen ik het hoorde voelde ik een gat in mijn maag en een schok door mijn hele lichaam, toen wist ik dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn...