ความพอใจในตวเอง และคาถามไมเรองใด ๆ (II) อยาง ไร ก ตาม

ความพอใจในตัวเอง และคําถาม ไม่เรื่องใด ๆ (II) อย่าง ไร ก็ ตาม ฉันจะช่วยตัวเองได้อย่างไร? มันเยอะมาก หลังจากพบปะกับผู้ชายและมีเพศสัมพันธ์ทางปากเขาเมาอย่างสมบูรณ์และ ที่แม่ของฉันจับฉันเมาอย่างสมบูรณ์หลังจากที่พาฉันครึ่งหนึ่ง ขวดวอดก้ากับเพื่อนฉัน 16 ปี! แต่ที่นี่ฉันใคร่ อีกครั้งนะ… ฉันทํามัน apoco มากเพราะฉันวิ่งเข้าไปในเพศ โทรศัพท์กับผู้ชายผมหวังว่าเขาไม่เคยโทรหาฉันอีกครั้งและถ้าเขาไม่ ที่กระตุกออกวิ่งและแฮงค์ เสียงของพวกเขารังเกียจฉันฉันไม่ต้องการพวกเขาไม่ ฉันต้องแต่แน่นอนถ้าฉันต้องการจะระยําเป็นสัตว. ฉันไม่สนว่าพวกเขาต้องการความรักหรือไม่ และผมบอกว่า "และทําไมฉันจะบอกคุณถ้าฉันรู้ว่าคุณไม่สนใจ?" บางคนยืนยันฉันแขวนพวกเขาขึ้นอยู่กับกําลังใจของฉันกับคนอื่น ๆ ผมบอกพวกเขา บางลาออกตัวเองและเริ่มที่จะเหวี่ยงออก. อย่างไรก็ตามฉันเริ่มสัมผัสหัวนมของฉันช้าฉันจําได้ ที่คืนเพศทางปาก. อืม ม. ฉันรักวิธีที่ฉันดูดหัวนมและ ผ่านไก่ของเขาโดยพวกเขาเป็นฉันชอบเพศของพวกเขาขาดความเจียมตัวของฉัน ในขณะที่เลียไก่ของเขา. ผมจําสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดที่ผมใช้นิ้วมือของฉันไป เพศของฉันและฉันเริ่มของเล่นขี้อายกับอวัยวะเพศหญิงของฉันบวมในเพศเปียกของฉัน และตื่นเต้น ผมแนะนําพวกเขาช้าหนึ่งและจากนั้นอื่น ๆ และ ฉันสนุกกับความรู้สึกเหล่านั้นทั้งหมดในขณะที่ฉันได้รับในและนําออกจากนิ้วมือของฉันฉันคิดว่า ในภาพที่มีรสนิยมและน่าอร่อย ฉันนึกภาพว่าถ้าฉันถูกบังคับให้มีเพศสัมพันธ์ถูกบังคับให้เปิดตัวเองขึ้นและ เจาะไปยังความเหนื่อยจากผู้ที่โค้งงอฉันเพศของพวกเขาเพื่อที่เปราะคของพวกเขา ความทะเยอทะยาน ที่ฉันคิดว่าฉันครางและรู้สึกเหมือนการเผาไหม้ช้าจะใช้เวลาฉันไป การสําเร็จความใคร่ ในที่สุดฉันก็ระเบิดเป็นสําเร็จความใคร่อร่อยยาวและ ประณีต, ห่อหุ้มผมรู้สึกว่ารัศมีของความเหงาที่น่ากลัวที่ฉันไม่ค่อยประสบความสําเร็จ ปล่อยให้มันบุกฉันและฉันระเบิดเป็นน้ําตาของความเศร้าของความเหงาของความขมขื่น โดยการปฏิเสธความไวของตัวเองบาง ฉันไปถึงจุดนี้ได้อย่างไร มันเป็นเพราะการรักษาที่ไม่ดีของแผลบางส่วนจากฉัน จิต ใต้ สำนึก หรือขาดทั้งหมดของชนิดของความรู้สึกบางอย่างในของฉัน ตอนนี้จิตวิญญาณแช่แข็ง? หรือเพราะความต้องการที่จะรู้สึกรักบางอย่างแม้ว่าจะเป็น แค่นิดเดียวเอง ผมไม่ทราบว่าผมชอบที่จะคิดว่ามันไร้ประโยชน์ที่ฉันไม่ต้องการมัน ครั้งนึงที่ฉันต้องการไม่ใช่คนตอนนี้… (ต่อ)