Zelfbevredigend... en de vragen.Geen verhaal (II) Toch. Hoe

Zelfbevredigend... en de vragen. Geen verhaal (II) Toch. Hoe kan ik masturberen? Het zijn er zoveel geweest. Dingen na het ontmoeten van een man en het hebben van hem orale seks volledig dronken, en dat mijn moeder betrapte me helemaal dronken na het nemen van me half fles wodka met een vriendIk ben 16 jaar oud! Maar hier ben ik, masturberen Nog een keer… Ik doe het heel apoco, omdat ik net in seks liep telefoon met een man ik hoop dat hij me nooit meer belt, en als hij dat doet, dat rukt af, loopt en hangt. Hun stemmen walgen me, ik wil ze niet, niet de Ik moet wel, maar als ik toch dierlijk genaaid wil worden. Het maakt me niet uit of ze liefde nodig hebben, sommigen vragen me zelfs mijn naam. En ik zeg: "En waarom ga ik je vertellen of ik weet dat het je niets kan schelen?" sommigen die erop staan dat ik ze ophang, afhankelijk van mijn aanmoediging aan anderen vertel ik het hen. Sommigen nemen ontslag en beginnen zich af te trekken. Hoe dan ook, ik begin langzaam mijn tieten aan te raken, ik herinner me die orale seksavond.. Hm. Ik hield van de manier waarop ik zoog mijn tieten en voorbij zijn pik door hen, zoals ik genoten van hun geslacht, van mijn afwezigheid van bescheidenheid, terwijl het likken van zijn pik. Ik herinner me al deze dingen als ik mijn vingers naar mijn seks en ik begin een verlegen stuk speelgoed met mijn clitoris gezwollen in mijn natte seks en opgewonden. Ik introduceer ze langzaam, eerst de ene en dan de andere, en Ik geniet van al die sensaties, terwijl ik in en neem mijn vingers denk ik in heerlijke en wellustige beeldenbelast met een beetje geweld, Ik stel me voor hoe het zou zijn als ik gedwongen werd om seks te hebben, gedwongen om mezelf open te stellen en worden doorgedrongen tot uitputting door degenen die me buigen naar hun geslacht, om hun frivole Lust. Zoals ik denk dat ik kreun en het gevoel alsof branden langzaam neemt me mee naar de Orgasme. Ik eindelijk ontploffen in een heerlijk orgasme, lang en prachtig, omhullend voel ik die halo van grimmige eenzaamheid die ik zelden bereik laat het me binnenvallen, en ik barstte in tranen uit, van verdriet, van eenzaamheid, van bitterheid door de ontkenning van gevoeligheid zelf wat. Hoe ben ik op dit punt gekomen? Was het vanwege de slechte genezing van een wond van mijn Onderbewuste? of is de totale afwezigheid van een soort van gevoel in mijn nu bevroren ziel? of vanwege de noodzaak om wat liefde te voelen, zelfs als het een klein beetje? Ik weet niet of ik het graag nutteloos vind, dat ik het niet nodig hebSuch Zodra wat ik nodig heb is niet een man voor nu, zullen we gewoon moeten wachten… (Vervolg)