De kerstavondram.Als iemand commentaar wil geven, kritiek

De kerstavondram. Als iemand commentaar wil geven, kritiek wil leveren of iets anders, dan kan dat op mijn nieuwe e-mailadres: la.janis@hotmail.es Bedankt allemaal.Janis.EL CARNERO DE NOCHE BUENA.Cristo had de leiding over het openen van de fles goede wijn terwijl de meisjes de laatste hand legden aan de voortreffelijke tafel. Er ontbrak geen detail. Linnen servetten, compleet bestek, passend glaswerk en diverse borden met heerlijke hors d'oeuvres. Onze zigeuner liet de kurk met een luide plop knallen en schudde de fles zodat de vier meisjes hun bril dichterbij konden brengen. De modellen in kwestie waren uiteraard Calenda en May Lin, aangezien het diner in hun appartement werd gehouden, Mayra Soverna, de snobistische Oost-Europese blondine, en Ekanya Obussi, het nieuwe Senegalese model van het bureau. Het waren de vier meisjes die met Kerstmis niet herenigd zouden worden met hun families en Calenda had het idee gehad om dit samen te vieren. Cristo voegde zich bij hen toen hij hoorde dat zijn tante en neef kerstavond zouden doorbrengen in het huis van Candy Newport. Hij schonk de wijn in terwijl hij naar de mooie gezichten van zijn metgezellen keek. Wat kon ik van hen denken dat enkele miljoenen mannen en vrouwen niet al hadden gedacht? Ik had natuurlijk de geluksballen om daar bij te zijn! Ze waren voor de gelegenheid verzorgd en gekleed, alsof ze na het eten naar het bal van de Britse ambassade gingen (beroemd om zijn kerstfeest). Ze waren schitterend, goddelijk opgemaakt en droegen lange, sensuele jurken. Christus van zijn kant leek een kleine heer. Hij had zijn jasje uitgetrokken en May Lin had een stoffen badjas in zijn maat voor hem achtergelaten. Het was een mannelijk gewaad, met een geborduurd wapen op de zak en een satijnen rand. De Aziatische vrouw wilde niet onthullen waar ze het vandaan had of van wie het was. Feit is dat Christus, met zijn sjaal om zijn nek (hij had een hekel aan stropdassen) en zijn kamerjas om zijn middel gesloten, tijdens het ontbijt op Lord Jim leek. Ze bevestigden het allemaal en prezen het. Na nog een paar keer te hebben geroosterd, gingen ze aan tafel zitten. Christus bleef, door hun ontwerp, in het presidentschap van de tafel. Naast hem toonde Mayra aan tafel haar voortreffelijke manieren, alsof ze in een Engelse privéwoning had gestudeerd. Christus wist het zeker: Mayra's ouders hadden een kruidenierswinkel in Zagreb, dus helemaal niets over particulier onderwijs. Maar New York was de Kroaat goed bevallen. Daar kon ze de persoon zijn waar ze van kleins af aan van droomde en bovendien had Mayra nog een paar kilo op haar magere lichaam gezet, wat haar uitstekend beviel. Degene die sinds zijn aankomst geen enkel gewicht was aangekomen, was Ekanya, die eruitzag als een riet dat door de wind werd bewogen als hij liep. Bovendien was ze lang en levendig, wat juffrouw P. ertoe bracht haar eraan te herinneren dat ze met kleine stapjes moest lopen en niet met stapjes. De gespecialiseerde pers had haar al met Naomi Campbell vergeleken, omdat haar houding en stijl sterk aan het beroemde model deden denken. Christus glimlachte. Ze had tenminste niet het slechte humeur van de Britse diva. Ekanya was heel lief en bijna onschuldig. Hij was onlangs negentien geworden en was dus de jongste van het gezelschap. ―           Eens kijken, meiden... Probeer deze pata negra uit Jabugo, het kostte me een ei om te vinden - de zigeuner moedigde hen aan en pakte een vel Iberische ham op brood met knoflook en olie. ―           Jabugo? – het zwarte meisje trok haar wenkbrauwen op, zich niet bewust van het woord. ―           Het is een plaats in mijn land waar de beste varkens in… ―           Varkens? Is dit varkensvlees? – Ekanya trok zijn hand terug alsof hij op het punt stond een gehoornde adder aan te raken. ―           Nou ja, meisje. Ben je allergisch of zo? ―           Dwaas, wat een moslima is ze – Calenda schold hem uit en gaf hem een ​​zachte schop onder de tafel. - Verdomd! Wat een vergissing! – Christus bracht zijn hand naar zijn mond. Het was niet eens bij hem opgekomen om erover na te denken. – Het spijt me, Ekanya, ik denk in sommige dingen nog steeds als een Spanjaard. Daar is iedereen christen, weet je. Degenen die dat niet zijn, aarzel niet om dat te zeggen om een ​​punt te maken. Hier is het anders. Er zijn zoveel cultussen en afgeleiden dat mijn lul er een puinhoop van wordt... ―           Pik? – Deze keer was het Mayra die naar het Spaanse woord vroeg. ―           Een uitdrukking uit mijn land – hij zwaaide met zijn hand en wuifde hem weg. ―           Penis, pik, stuur, staart… – legde May Lin giechelend uit. ―           Ah – Mayra keek naar beneden, alsof die woorden haar stoorden. “Zou het waar kunnen zijn dat het een smalle is?” vroeg Christus zich af. Hij loste het varkensvleesprobleem op door een ander bord uit te breiden met gerookte zalm en gepekelde pomfret op een basis van natuurlijke ananas en augurk. De Senegalese vrouw likte haar vingers nadat ze een paar stukjes had opgeslokt. Er werd opnieuw geproost en de hors d'oeuvres eindigden tussen grappen en anekdotes. Cristo ontkurkte nog een fles wijn, dit keer wit, terwijl Calenda en May het hoofdgerecht meebrachten: kreeft in appelmoes. De kreeft werd op een saladebasis gesneden en besprenkeld met de hete saus, op smaak gebracht met groene appel. Om hen heen vergezelden vier rivierkreeften elk gerecht. Christus was druk bezig geweest met het bereiden van het avondeten, maar niet met het klaarmaken ervan natuurlijk. Zijn tante had hem het adres gegeven van een beroemd Galicisch restaurant, vlakbij Lincoln Center, en hij hoefde alleen maar het eten te bestellen en het vervolgens op te warmen. Naast dat hij betaalde, ging hij toch niet koken? De modellen feliciteerden Christus met zijn goede smaak en toewijding, en ook met de uitnodiging voor dat diner. Hij voelde langer dan breed. Tussen aangename beschimpingen en grappen door dronken ze de fles witte wijn leeg. Het dessert werd verzorgd door de Kroaten en de Senegalezen, gekocht bij Ferrara Bakery, in Little Italy. De cannolis waren zonder twijfel de beste in Manhattan. Ze spoelden alles weg met een goede champagne en Cristo zuchtte, tevreden over het diner en de manieren van de meisjes. Hij was bezorgd toen de nacht over de stad viel. Ik wist niet wat er ging gebeuren, maar ze leken niet vreemd te voelen. Ze bleven praten over nieuwe projecten en kansen. Cristo haalde een paar marihuana-joints tevoorschijn, die al in elkaar zaten, en stak ze aan om de sfeer nog meer te ontspannen. De meisjes glimlachten terwijl ze ze tussen hun vingers hielden. Christus heeft aan alles gedacht. Maar rond middernacht begon de stemming van de modellen om te slaan, zonder enige reden. Ze lachten niet langer om de grappen van Christus, noch praatten ze met elkaar. Zijn vingers bewogen zenuwachtig, krabden over de tafel, knepen in een stuk papier of draaiden onophoudelijk een glas rond. Ze keken elkaar niet eens aan, omdat ze in gedachten verzonken leken. ―           Je moet nu gaan, Christus – zei Calenda tegen hem, wat hem verraste. - Vertrekken? I? Waarheen? Omdat? – vroeg hij, verschuivend op zijn stoel. ―           Omdat we klaar zijn met eten – antwoordde May. ―           Nou, het is kerstavond en er is nog veel leuks over, toch? – de zigeuner probeerde te redeneren. Calenda haalde haar schouders op en bleef haar lege glas ronddraaien. Mayra hoestte discreet. De gespannen sfeer was voelbaar en het werd er niet beter op. Integendeel, niemand zei iets en de meisjes keken hem scheef en geërgerd aan. Ten slotte stond May Lin op, pakte Christus bij de arm en tilde hem van de stoel. ―           We zijn moe en willen naar bed – vertelde ze hem terwijl ze hem naar de deur vergezelde. – Mayra en Ekanya gaan ook weg, toch meiden? ―           B-maar… ―           Bel ons morgen, dan kunnen we lunchen waar je maar wilt – vertelde Calenda hem vanuit de woonkamer, alsof ze hem een ​​plezier wilde doen. Hij had geen andere keus dan zijn kamerjas uit te trekken en zijn jasje aan te nemen. Hij nam afscheid van hen, controleerde of de blondine en de zwarte vrouw niet van plan waren daar weg te gaan, en liep haastig de trap af. Zodra hij de straat opkwam, draaide hij zich om naar het dichtstbijzijnde steegje waar Spinny op hem wachtte in een grote, donkere Chevrolet. ―           Hoe lang ben je hier al? – vroeg Cristo hem, terwijl hij in de positie van de co-piloot klom. ―           Een halfuurtje… Vrolijk kerstfeest! – riep de Ierse jongen uit, met zijn karakteristieke vreugde. - Prettige Feestdagen! – antwoordde de zigeuner, terwijl hij zijn collega de hand schudde. Dankzij de airconditioning was de binnenkant van de auto warm, aangezien de motor draaide. Volgens Spinny was de auto eigendom van het familiebedrijf en kon hij hem meenemen wanneer dat nodig was. Ze hadden hem nodig om de meisjes te volgen. ―           Wat is er boven gebeurd? – vroeg de roodharige. ―           Ze zijn erg onbeleefd geweest, man. Meteen… Het was heel vreemd. ―           Weet je echt zeker dat ze gehypnotiseerd zijn? ―           Fuck, Spinny. Niemand heeft die kerel gezien, behalve ik, en hij liep door het hele bureau als de verdomde meester en bracht dezelfde boodschap uit. Ik denk niet dat hij ze uitnodigde voor een Sinterklaasshow. Het is het meest logische om te denken. We hadden een geweldige tijd terwijl we aan het eten waren en toen... werd het geschroefd! - Al… ―           Het was alsof ze wensten dat ik wegging, zodat ze met elkaar konden samenzweren. ―           Nou, laten we even wachten. Ze bleven stil in de auto en probeerden zich allemaal voor te stellen hoe de gebeurtenissen zich vanaf dat moment zouden ontwikkelen. Spinny zag zichzelf in de rol van redderheld, die de meisjes op het laatste moment bevrijdde. Cristo, die veel realistischer was, hoopte genoeg rond te snuffelen en bewijsmateriaal te verzamelen om de politie te bellen, en dat is waar ze voor waren. Toen de zigeuner hem over de geest vertelde en wat hij vermoedde dat er aan de hand was, bood Spinny aan hem met alles te helpen, wetende dat zijn vriendin Rowenna ook door de vreemde man was ‘gecontacteerd’. In feite hadden de meeste meisjes in het bureau last gehad van de ‘subtiele uitnodiging’. Ze hoefden niet al te lang te wachten. De vier modellen verlieten het gebouw, gekleed in jassen die hun avondjurken verborgen, en stapten in May Lin's kleine Volkswagen, die aan de overkant van de straat geparkeerd stond. Spinny liet het, alsof hij veel ervaring had met het volgen van een voertuig, het trottoir verlaten en liep de straat uit. Pas toen kwam hij langzaam uit de steeg tevoorschijn, de koplampen nog uit. Op kerstavond was het verkeer vloeiend en zelfs schaars toen ze naar het noorden reden en Harlem doorkruisten. Spinny liet ruim vijftig meter tussen de twee auto's. May Lin reed zoals altijd langzaam, zodat ze haar niet zouden missen. ―           Waar gaan ze heen? – mompelde de roodharige. ―           Geen idee, daarom volgen we ze, geniaal. ―           Ze gaan naar de Willis Bridge. ―           Gaan we naar Mott Haven? – vroeg Cristo, terwijl hij zichzelf in zijn mentale stratenkaart plaatste. ―           Het lijkt zo. Het voertuig reed over de Harlem River Bridge en gleed uiteindelijk onder de pijlers van de Major Deegan Expressway door, richting St. Anns Avenue. In veel ramen brandde licht, maar er was bijna niemand op straat. Dit deel van de stad bestond vrijwel uitsluitend uit woonwijken. ―           Hij gaat parkeren – mompelde Spinny, alsof iemand anders dan zijn vriend hem kon horen. ―           Sla deze straat in en stop. We kijken vanaf hier. De vier modellen stapten uit en liepen door de laan, in de richting van wat leek op de donkere massa van een park. Christus vergeleek de kaart in zijn geheugen. ―           Het is het Saint Marys Recreation Center-park. Wat is daar verdomme? – riep hij uit, terwijl hij uit de auto stapte. – Parkeer waar je kunt. Ik zal op je wachten. Terwijl ze probeerden langs de gevels te sluipen, volgden de meisjes, of beter gezegd het klikken van hun hakken op het asfalt. Een van de deuren in het metalen hek dat het terrein omringde, stond open, alsof hij wachtte op de komst van de mooie vrouwen. Zonder enige aarzeling liepen ze die deur over, in de richting van de schimmige massa van het recreatiegebouw, gelegen aan de dichtstbijzijnde kant van het park. ―           Snel, we zijn ze kwijt! – Spinny spoorde de zigeuner aan, terwijl hij aan zijn mouw trok. Een metalen jaloezie bevond zich halverwege de hoogte, omhoog en van binnenuit verlicht. De meisjes bogen zich voorover en penetreerden. Ze spraken op geen enkel moment met elkaar. Toen Cristo en Spinny op het punt stonden hen het gebouw in te volgen, klonk er achter hen nog meer geklik van hakken. Ze verstopten zich weer in de schaduw. Er kwamen nog twee andere meisjes dichterbij. Christus herkende hen als twee modellen die in New Jersey woonden. Voorzichtig volgden ze hen naar binnen, maar ze waren ze kwijt. Het fluorescerende licht dat aan was en de ingang markeerde, verlichtte verschillende pingpongtafels, een grote Engelse pooltafel en verschillende rijen grote videogames. Spinny verschoof geïrriteerd. ―           Waar zijn ze? - fluisteren. - Weet ik niet. We zullen moeten wachten tot er meer mensen arriveren. ―           Wat als er niet meer komen? ―           Ze zullen komen – verzekerde hij vol vertrouwen. Ze stonden achter een van de grootste machines en wachtten slechts vijf minuten. Deze keer kwam er een hele rij meisjes opdagen, minstens vijftien. Onder hen zag Britt er klein en kwetsbaar uit, ze droeg een pyjama uit één stuk en pantoffels. "Shit! Britt ook!" zei Christus tegen zichzelf, zich realiserend dat het hypnotiserende commando haar uit bed had gehaald. Deze keer lieten ze nauwelijks ruimte tussen hen en de meisjes, omdat hun houding leek te impliceren dat ze geen aandacht aan hen schonken. Ze gingen door een deur waar ‘alleen personeel’ op stond. Binnen waren er kluisjes en enkele badkamers. Aan de achterkant leidde een andere deur naar een slecht verlichte cementtrap die naar de kelder afdaalde. Alle meisjes liepen erheen, waarbij alleen het geluid van hun hakken het tempo aangaf. Uiteindelijk bereikten ze de tweede kelder, vol lekkages, waar het ijskoud was, tenminste voor Christus. In een van de vochtige muren ging in het midden een gat open. De bries die er vandaan kwam, droeg de geur van natte aarde met zich mee. Spinny keek naar Christus, wachtend op zijn beslissing. De zigeuner knikte en de Ier glipte door de kapotte muur. Bijna tastend ontdekten ze de nieuwe trap die bijna steil naar beneden ging. Spinny haalde een kleine zaklamp uit zijn parka en scheen ermee de trap af. Deze keer waren ze niet van cement, maar van uitgehouwen steen en zagen ze er heel oud uit. Toen ze de bodem bereikten, draaide de gang negentig graden. Boven hun hoofden gaven nieuwe klikken van hakken aan dat er meer vrouwen afdaalden. ―           Dit ziet eruit als een catacombe, verdomme! Laten we het tempo verlagen! – Christus wilde zich verstoppen. Ze volgden de gang snel en gebruikten de zaklamp, want er waren maar een paar zwakke gloeilampjes, één aan elk uiteinde. Al het andere bleef in duisternis achter. Toen ze het einde bereikten, vielen ze bijna door een doorgesneden muur, zonder enige bescherming. In een rechte hoek ging een kleine trap naar beneden, vastgemaakt aan de muur, alsof het de smalle trappen van een kasteelmuur waren. Beneden opende zich een enorme kamer, doorkruist door verschillende bogen gemaakt van oude bakstenen, waaraan oude olielampen en mijncarburateurs hingen. Het licht was slecht en donker, maar het leek voldoende voor een plek als deze. De meisjes liepen zwijgend rond. De rand van de muur waarop de twee vrienden nog steeds stonden, verbaasd door wat ze zagen, was breed genoeg om hen toegang te geven tot het bovenste deel van het bogenwerk. Sommige ondersteunden het gewicht van de kelders waar ze doorheen waren gegaan, maar andere versterkten alleen de ondergrondse structuur, zodat de gebogen stenen kop vrij van gewicht was en doorschijnend. Daar stonden ze, met hun gezicht naar beneden op het koude oppervlak en tegenover elkaar. Ze konden de meisjes aan de ene kant zien en toen ze wat rustiger waren, waren ze verbaasd toen ze zagen dat de overgrote meerderheid van de modellen van het bureau daar aanwezig was. Maar er waren niet alleen modellen, maar ook visagisten, kappers, enkele administratiemeisjes en zelfs twee van de jongste schoonmaakmeisjes. Christus kon echter noch de baas, noch haar neef onderscheiden. Blijkbaar wist de geest wat hij deed en had hij niemand van belang durven mobiliseren. Ongetwijfeld, omdat ze geen controle had over wie er op dat moment bij hen was, veronderstelde ze. Het leek alsof de meisjes een soort verhoogd platform omringden. Toen Christus er beter uitzag, snakte hij naar adem van schrik. Spinny keek hem vragend aan. De zigeuner wees naar het perron. Het was een soort grof altaar, gebouwd uit de combinatie van vier granieten grafstenen, ongetwijfeld gestolen van een of andere begraafplaats. Ze stonden op een aantal stenen steunen, op een hoogte van ongeveer een meter. Er stonden geen namen op gegraveerd, maar er was wel een gebeeldhouwde engel en een andere met een familiewapen. De namen moesten op de kopplaat staan. Dat waren degenen die de put in de grond bedekten. ―           Waar heb je me in vredesnaam neergezet? – fluisterde Spinny, behoorlijk bang. Op dat moment verscheen de geest, die voorzichtig op verschillende houten kisten klom die gemakkelijke toegang tot het altaar met grafstenen mogelijk maakten. Hij leidde Rowenna bij de hand, op een elegante manier, met zijn pols omhoog, zoals bij een van die smerige ballroomdansen. ―           Daar is de geest! Neem Rowenna mee! – riep Christus zachtjes uit. ―           Ik zie hem. ―           Hoe zie je hem? – hij was verbaasd. ―           Verdomme, ik zie hem! Hij is een oude man en draagt ​​een zwart gewaad. Zo was het. De geest droeg een grote, matzwarte tuniek, met een donkere kanten rand aan de manchetten en voorkant. Rowenna was ook in het zwart gekleed, maar ze droeg geen tuniek, maar eerder een mini-jurk waarvoor ze, zoals u weet, gearresteerd had kunnen worden wegens openbare onfatsoenlijkheid. De kousenbanden van haar kousen waren in al hun volheid te zien, omdat de zoom van de jurk erboven uitkwam. ―           Het is normaal – mompelde Christ. – Hier hoef je niet onzichtbaar te zijn. ―           Wat bent u van plan met ze allemaal te doen? ―           Het gaat zeker niet om het kiezen van de slimste… De oude geest hief beide handen op en de gezichten van alle meisjes verzamelden zich naar hem toe, waarbij ze zeer aandachtig bleven. ―           Welkom, mijn liefsten, welkom op deze onreine plek onder de grond. Vandaag heb ik je hier nodig om mijn duistere goden te smeken. Je moet mij je vitale kracht lenen zodat ik gehoord kan worden. Wil je mij helpen? - Ja! – riepen ze allemaal tegelijk. ―           Het is oké, meiden. Het eerste wat we moeten doen is dit altaar waarop ik stap, vernederen. Deze stenen zijn op de begraafplaats ingewijd en moeten met zonde en gruwel worden gewassen om het donkere altaar te vormen – hij wendde zich tot Rowenna. – Breng de avatar van onze Heer mee, meisje. Rowenna daalde af van het geïmproviseerde altaar en verdween een paar seconden. Toen kwam hij terug met een grote ram met bruin en zwart bont. Hij leidde hem, met een van zijn gedraaide hoorns in zijn handen. Het dier volgde haar, zachtmoedig en sereen. ―           Zie het lichaam van onze Heer op aarde! Nu moeten we een beroep doen op zijn geest en kracht om het beest binnen te dringen en zich bij ons aan te sluiten! Meisjes, herhaal na mij... "Obsecro, Domine inferi, et pater mendacii libidinem, exaudi deprecationem vinore ad nos. Placere apoderes vos haec tunica pro nobis honorare, et adorant. Lucifer, kom... Baphomet, kom..." De vrouwelijke kelen begonnen met de donkere psalm en herhaalden die vele malen, waarbij ze een eigen cadans aannamen die hen deed slingeren als gelede poppen. ―           … Domine inferi, et pater mendacii libidinem, exaudi deprecationem divinom… ―           … Lucifer, kom... Baphomet, kom... ―           Blijf aanroepen, mijn meisjes, spoedig zal de Meester reageren. Nu heb ik de zuiverste van jullie allemaal nodig, de enige die maagd blijft – de geest sprak en wees naar een van de meisjes. - Jij bent het. Kom hierheen.  Cristo schrok toen hij zich realiseerde dat de uitverkorene Mayra was. - Maagd? – mompelde Spinny. -- Is die tante een maagd? God, wat een verspilling! Christus dacht opnieuw na over wat Alma hem over haar vertelde. Een smalle, helemaal niet… nogal gesloten, zei hij tegen zichzelf. Hij zag haar om het altaar heen lopen en door de laden klimmen. Mayra had geen uitdrukking op haar gezicht. Zijn blanke huid leek bleker dan ooit. En haar intens blonde haar was los en steil, even bewegingloos als haar eigen geest. De donkere priester stak zijn hand naar haar uit, die ze vastpakte alsof het het belangrijkste ter wereld was. Hij plaatste haar naast de geit en zette Rowenna een paar stappen achteruit. ―           Ga door met het herhalen van de aanroep en omsingel het altaar, hand in hand. De energie zal spoedig stromen en de plaats vullen, dierbaren. De meisjes gehoorzaamden hem onmiddellijk, vormden een brede cirkel rond de grafstenen en bleven ritmisch zwaaien. De minuten verstreken en de twee verborgen jongens begonnen zich getroffen te voelen door de repetitieve litanie. Spinny kronkelde, geïrriteerd door zijn gesloten parka. ―           Ligt het aan mij of is het hier warm? – fluisterde hij, terwijl hij de ritssluiting opende. ―           Ik denk dat de temperatuur is gestegen. Het zal komen door het aantal mensen dat we hier hebben verzameld – antwoordde Christus, maar al snel was hij daar helemaal niet zeker van. Beneden hen begonnen de meisjes hun jassen en zware winterkleren uit te trekken, waardoor ze alleen nog hun lichte nachtpakken aanhadden, en zelfs nachthemden of pyjama's, zoals bij meer dan één het geval was. Toen dit eenmaal was gebeurd, sloegen ze de handen weer ineen, allemaal zonder te stoppen met het brabbelen van die Latijnse woorden die dreigden in de geest van de zigeuner te blijven hangen. Hij was zich ervan bewust dat hij getuige was van een van de beroemde zwarte missen en dat deze oude man een behoorlijke heks moet zijn geweest om al die meisjes onder zijn controle te houden. De ram, die tot nu toe stil was gebleven, keek naar zijn gehoornde kop en streek met zijn lange, ruwe tong over Mayra's arm. De oude man glimlachte, bijna van opluchting. ―           Kleed je uit, Mayra. De Meester is gearriveerd – zei hij. Mayra zette een grote glimlach op die haar gezicht verlichtte. Gecontroleerd door de enorme kracht die uit die man stroomde, was ze er enorm trots op dat ze de uitverkorene was. Ze liet de strakke rood-gele jurk op haar voeten vallen, waardoor haar ondergoed zichtbaar werd. Zonder enige schaamte ontdeed hij zich van haar en liet haar volledig naakt achter voor de ogen van haar metgezellen, die niet ophielden haar aan te roepen. ―           Onze Heer is hier, onder ons! Prijs Lucifer! – en de vrouwen zongen de groet en zwegen definitief, tot vreugde van Christus. De priester legde zijn hand op Mayra's hoofd en dwong haar te knielen voor de ram, die aan haar bleef snuffelen. Hij gebaarde dat Rowenna dichterbij moest komen en toen ze dat deed, sprak hij zachtjes tegen haar. ―           Je hebt de eer om de Meester te helpen je metgezel te ontmaagden. ―           Ja, Aanbeden – ze glimlachte blij. ―           Mayra, op handen en voeten! Stel je billen bloot aan Master als de bitch die je wilt zijn. De Kroatische blondine draaide zich op haar knieën totdat ze haar handpalmen op het graniet van de grafstenen plaatste. Haar kleine billen waren zichtbaar voor het beest. Rowenna pakte een van de hoorns en dwong hem zijn snuit dichter bij de aangeboden achterkant te brengen. De oude man bekeek alles met een tevreden glimlach. Hij hield zijn handen over zijn onderbuik gekruist en wilde zo vurig dat al dat ritueel zou worden vervuld, dat hij zich er niet van bewust was dat hij de ram net zo beheerste als hij de meisjes beheerste. De geit stak zijn tong uit en streek ermee lang over Mayra's witte billen, omdat dat was wat de oude man wilde en niet vanwege de bezetenheid van een helse entiteit. Alsof het de smaak van een mensenhuid in zich opnam, liet het beest zijn tong opnieuw passeren, maar deze keer met meer doel. Mayra huiverde toen ze de ruwe textuur van het aanhangsel tegen haar maagdelijke kruis voelde wrijven. Haar dijen trilden en ze wist niet of het angst of verlangen was. Rowenna had, zonder de hoorn los te laten, haar ogen op die duivelse tong gevestigd. Hij zag hoe ze het vocht verzamelde dat de vagina van de blondine begon uit te scheiden en was verbaasd over de precisie die ze toonde bij het graven in de kleine anus. Hij begon hier warm voor te worden, hoe gek het ook klonk. Mayra daarentegen hield haar hoofd gebogen en haar bijna witte haar zweefde in een vreemde, hangende nimbus. Ze beet op het puntje van haar tong, enigszins wanhopig op zoek naar wat het dier uit haar lichaam wist te rukken. Haar heupen trilden, haar knieën dreigden het te begeven, en haar ellebogen zouden haar niet veel langer in die positie houden. Hoe was het mogelijk dat een besmette kever als deze, die naar oud vlees en ranzige kaas rook, haar met plezier doodde? Was seks ook zo, nadat je een compromis had gesloten? Welnu, ze had dwaas iets gemist, zei hij tegen zichzelf. ‘Controleer of het voldoende vochtig is,’ fluisterde de oude man tegen Rowenna. IJverig, hoewel ze het nog nooit eerder had gedaan, stak ze een vinger in Mayra's vulva, die een kleine kreet van verbazing slaakte. De Engelse palpeerde zorgvuldig het maagdenvlies en haalde haar vinger vol afscheiding eruit. Hij had er geen enkele moeite mee om eraan te zuigen. Hij knikte. ―           Bereid de master voor. Een ogenblik wist hij niet waar zijn tijdelijke baas het over had, totdat hij naar dat kleine wormpje keek dat uit de voorhuid van het dier stak. Hij viel op zijn knieën en streek met zijn hand onder zijn harige buik, terwijl hij zachtjes over zijn vreemde eikel wreef. De worm was niets meer dan een gevoelige draad die uit het puntje van de eikel kwam, waarbij de sperma-emissie nog dieper in de vagina van het vrouwtje reikte. Ondanks zijn beperkte geest vroeg hij zich af wat een vrouw zou voelen als de ram zijn sperma in haar binnenste zou lozen. Het duurde niet lang voordat Rowenna het lid van het dier op de juiste toon kreeg. De penis was dun en vezelig, ruim vijftien centimeter lang. Hij streek met zijn andere hand tussen de benen van zijn partner, waardoor ze van ongeduld naar adem snakte. Hij stond weer op en trok de hoorn omhoog, waardoor de ram gedwongen werd op zijn achterpoten te gaan staan. Onmiddellijk boog het dier zijn voorste knieën op Mayra's rug, die het gewicht stoïcijns ondersteunde. De penis sloeg verschillende keren tegen de menselijke billen, op zoek naar een vagina die niet op de verwachte hoogte was. ―           Hij gaat haar neuken! – Riep Spinny fluitend uit. De Engelse bukte zich en nam die dunne lul in haar hand, terwijl ze deed wat onder veeagenten gewoonlijk beuken wordt genoemd, hoewel ze het niet wist. Hij hielp het dier de blondine te penetreren. Toen de ram de hitte van de zaak opmerkte, begreep hij geen halve maatregelen en steigerde hij als het mannetje dat hij was, waardoor het maagdenvlies naar de top van de Empire State werd gestuurd, samen met een wilde schreeuw van Mayra. Rowenna beet op haar lip, brandend van lust, en bracht haar hand naar haar kruis. Haar positie liet haar string bloot, zodat hij er geen moeite mee had een paar vingers op haar clitoris te plaatsen en er snel over te wrijven waardoor ze zuchtte. Zijn andere hand klemde zich vast aan de ruwe vacht van het schaap en genoot van de textuur en de karakteristieke geur. Mayra klaagde bij elke stoot van het mannetje. Hij had op de grafstenen geleund en kon het gewicht van het beest niet langer dragen. Ze kwijlde op de rug van het meisje en probeerde zich beter vast te houden, maar allemaal zonder te stoppen met neuken in het bloedende poesje. De ram veranderde elke paar seconden van ritme, nu een gekke klopper, nu een diepe puls, die de Kroaat te veel beïnvloedde. Ze voelde geen pijn meer, maar er was een brandend gevoel dat haar dwong haar billen te draaien in een poging op welke manier dan ook af te koelen. Hij tilde de kin op die hij op zijn onderarm hield en ving een glimp op van het kwijl dat hij had laten vallen. Hij gromde en hief zijn kont hoger, in een poging het dier nog dieper te krijgen. Ze wilde dat haar meester trots op haar zou zijn. Alsof ze op die erkenning wachtte, verspreidde absolute lust zich door Mayra's lichaam. Puur vloeibaar vuur stroomde door haar aderen en probeerde te ontsnappen via haar percussieve seks. Hij was zich niet bewust van het gekreun en gejammer dat uit zijn keel ontsnapte. Die man werd het nooit beu om haar te boren. In een flits van intelligentie probeerde hij zich te herinneren wat de geschatte tijd van geslachtsgemeenschap tussen geiten was... dat lukte hem niet, en alles bij elkaar genomen kon het hem ook niets schelen. Iets urgenters dwong haar te schreeuwen. ―           Aaaaaaahhhhhaaaahhh… moeder… heilig – riep ze uit bij het eerste orgasme dat ze voelde, niet veroorzaakt door haar vingers. Rowenna hoorde die kreet van plezier en verliet haar positie om naast Mayra te gaan liggen. Hij ademde haar gekreun en zucht in en plaatste zijn lippen naast die van de blondine. In een opwelling knabbelde hij eraan, terwijl hij zijn wang tegen de steen van het altaar hield. Mayra beantwoordde een waanzinnige kus. De ram bleef rillen, alsof hij bezeten was door dezelfde helse koorts. Rowenna wilde het proberen, ze wilde de ram van Mayra's rug halen en haar neuken tot ze barstte. Ze had zich nog nooit zo opgewonden gevoeld en nog nooit zo weinig moreel gehad, maar ze durfde niet. De meester was heel duidelijk geweest, dus stond hij op en scheurde met één ruk zijn string. Hij ging achter het beest staan, pakte het bij de horens en klom op zijn rug. Met haar voeten stevig op het eigenaardige altaar geplant, begon ze haar drassige vagina tegen de gespierde rug van het dier te wrijven. Vanuit zijn schuilplaats merkte Cristo tot zijn verbazing op dat Rowenna de aanvallen van het dier leek te sturen en haar wrijvingen aanpaste aan het ritme van de penetratie van de ram. Mayra begon voortdurend te kreunen, haar ogen gesloten, terwijl ze in de huid van haar eigen pols beet. Een paar seconden later imiteerde Rowenna haar uit medeleven. Ze bewogen allebei met krampen van plezier. Ze hadden het beest in de warme binnenkant van een broodje veranderd en er instinctief in geknepen. Het beest hield zijn kop omhoog terwijl de Engelse met kracht zijn hoorns naar achteren trok; Zijn tong stak uit de zijkant van zijn mond en kwijlde non-stop over Mayra. Als hij een mens was geweest, zou men hebben gezegd dat hij op het punt stond syncope te krijgen. Het gekreun van de twee meisjes werd steeds luider, terwijl hun heupen draaiden en trilden in een voor hen onbekende aanval. ―           Geweldige hoeren! Kijk naar ze, ze gaan klaarkomen! – Cristo verhoogde zijn toon, opgewonden door wat hij zag. En zo was het ook. Met een indrukwekkende schreeuw werd de ram diep in het kutje van de Kroaat uitgeladen, die op haar gezicht bleef liggen, snakkend naar lucht die het enorme orgasme dat door haar heen raasde had weggenomen. Hij kon niet stoppen met kreunen terwijl zijn voeten trilden, zijn tenen stevig op elkaar geklemd. Achter hem had Rowenna een hele tijd gerend, zich vastklampend aan de nek van het dier en helemaal op zijn rug geklommen. Toen haar kracht haar verliet, liet ze zich langs de zijkant naar beneden glijden totdat ze op het altaar viel. Hij zuchtte en stak zijn hand uit, bewonderend die penis waar het sperma nog steeds uit sijpelde. Hij ging op zijn knieën zitten en legde zijn kop onder de poten van het dier, terwijl hij met zijn tong een lange prop geitensperma opving, die hij met zelfgenoegzaamheid proefde. De ram bleef stil liggen terwijl de mond van de Engelse zijn billen schoonmaakte. Mayra bleef op de grond liggen, met haar wang op het graniet. Hij keek vanuit zijn ooghoek naar wat zijn partner aan het doen was en huilde dwangmatig. Ze kon de reden voor die tranen nog steeds niet begrijpen, of het nu was omdat ze door een dier was gepenetreerd, of waarom het plezier was geëindigd. ―           Mijn lieve mensen, de tijd is gekomen om de zwarte mis te beginnen! – riep de oude man uit, terwijl hij zijn armen opende en de wijde mouwen van de zwarte tuniek ontvouwde. Cristo en Spinny kwamen ook op adem, verbaasd, walgend en opgewonden tegelijk door wat er was gebeurd. De meisjes rond het altaar, nog steeds hand in hand, begonnen een soort zacht gezang te zingen waarin ze Baphomet, Lucifer en zelfs de Christus van de Lantaarns aanriepen, als dat nodig was. Toen sloeg de oude priester zijn ogen op naar het plafond, naar de plek waar ze zich verstopten, en glimlachte.                                                WORDT VERVOLGD…