Από τότε που συχνάζω αυτή τη σελίδα και διαβάζω ιστορίες, έχω παρατηρήσει ότι μερικές φορές ο συγγραφέας τείνει να εμφαν

Από τότε που συχνάζω αυτή τη σελίδα και διαβάζω ιστορίες, έχω παρατηρήσει ότι μερικές φορές ο συγγραφέας τείνει να εμφανιστεί και να εξηγήσει κάτι από τον εαυτό του ή τον εαυτό της @ Από μένα κάθε μέρα θα λέω ότι ζω μια απλή ζωή σαν το από οποιονδήποτε μπορείτε να περάσετε με σε ένα δρόμο, ένα μέτρο ... Φυσικά? Είμαι στο νούμερο 34. ακραία λεπτότητα (έχω πάντα έτσι, πρόστιμο οστών). Θα τιμωρηθώ από το. κρίσιμη στην πασαρέλα, αλλά ευτυχώς 1,59 ανάστημα μου "με σώζει" από την είσοδο σε αυτόν τον κόσμο. Αν και δεν φαίνομαι αποαντισταθμισμένος καθώς έχω ένα μεγάλο στήθος. (μητρικής κληρονομιάς). Του προσώπου είναι ένα άλλο τραγούδι, θα μπορούσατε να πείτε, ότι βγήκε στον αέρα Οι Λατίνοι κοσμούν το πρόσωπό μου. Υπάρχουν άντρες που θα με βαθμολογούσαν με ένα εννιάρι, αλλά. Αναγνωρίζω ότι ένα 7/8 θα ήταν το σωστό πράγμα που κάνει. Χρωστάω σε κάποιον αναγνώστη, γιατί, στις ιστορίες μου, το οι περιγραφές είναι διεξοδικές στην αρχή και καταλήγουν σε σύντομο ψήφισμα. Λοιπόν, πάει η δημιουργική διαδικασία. Πρέπει να πω ότι η ιδέα γεννιέται κάπου κρυμμένη από μένα. Μυαλό. Δεν ξέρω αν θα είναι κυριαρχία (όπως συχνά καταλήγουν τοποθέτηση ..., μπορεί, εσφαλμένα), είτε θα είναι λεσβία, είτε δεν θα συναινεί, είτε μείγμα Όλα. Για να ξεκινήσω συνήθως κάθομαι στο γραφείο μου, και να λάβει μερικά μπάλες των εν λόγω ασημένια κινέζικα, τα οποία χρησιμεύουν για να περπατήσει από τα χέρια βοηθώντας χαλάρωση, γιατί στην περίπτωσή μου, δεν χαλαρώνουν καθόλου. Τα καταθέτω στην καρέκλα. και κάθομαι στην κορυφή, το ένα είναι ακριβώς στην πρωκτικό τρύπα και το δεύτερο στο Κολπική. Δεν χρειάζεται να πω ότι ξυπνάει το μυαλό μου σε περίπτωση Κοιμόμουν. Μπαίνω στη σκηνή και παίρνω το ρόλο ενός από τους χαρακτήρες μου, ενδεχομένως πολλοί, λανθασμένα, πιστεύουν ότι ως υποτονική. Τα δάχτυλά μου ανεβαίνουν. γράψιμο, ανεξάρτητα από τελείες, κόμματα ή ορθογραφία, μόνο ταραγμένο μυαλό είναι μπροστά από ό, τι γράφω. Προφανώς με το βάρος, οι μπάλες είναι ενσωματωμένες, και η ανάγκη μεγαλώνει μέσα μου, όπως και στη σκηνή, αλλά προσπαθώ να ελέγξω ότι assia να τρέξει προς δυσαρεστημένος επιθυμία. Οι χαρακτήρες που πλησιάζουν αρχίζουν τις διεισδύσεις, και εκεί επείγον μου είναι προφανής, το φύλο μου είναι υγρό και η δεύτερη μπάλα στον είναι διαστολή της τρύπας και υποστηρίζοντας περισσότερα, γι 'αυτό πάω στο συρτάρι παιχνιδιών μου και επιλέγω το μπλε, ομαλή ένα περίπου 15 cms με δόνηση και με πλάτος κατάλληλο για τη μαύρη τρύπα μου, το ty με λιπαντικό και να πάει πίσω στην καρέκλα, εγώ I άκρη και να καθίσει, με ένα δυνατό θαυμαστικό της ανακούφισης, ξαφνικά από πάνω του. Ακούω το δικό μου θαυμαστικό παρατηρώντας το ενσωματωμένο στο πισινό, και ζω στο χαρακτήρα μου, ξέρω πώς η επόμενη σκηνή θα εξελιχθεί, αλλά δεν μπορώ να το γράψω αρκετά γρήγορα, και κλειτορίδα μου χτυπάει (όπως συμβαίνει τώρα), απαιτεί την προσοχή μου και εγώ συζήτηση μεταξύ της μετάβασης σε αυτόν ή να γράψει λίγο περισσότερο πριν από αυτό. Κερδίζει, βρέξω το δάχτυλό μου με ροές που Τον απέβαλα και τον χάιδευα απαλά, βογγούσα με ενθουσιασμό και επιθυμούσα να συνεχίσω, αλλά αν δεν συνεχίσω με την ιστορία μου, θα χάσω το νήμα της κατάστασης και δεν θα θυμάμαι τα σκληρά λόγια που μου δίδαξε το μυαλό μου. Οι ρώγες μου που για χρόνια κοιμόντουσαν, ή απλά ξεχάσει, ξύπνησαν μια μέρα σε μια δοκιμή που έκανα με την τοποθέτηση ορισμένων τσιμπιδάκια από τα ρούχα πάνω τους. Δοκίμασα μερικά από αυτά τα κλασικά ξύλα και τον πόνο ήταν βάναυση, αλλά βρήκα ένα μικρό τέχνασμα που αποτελείται από αναγκάζοντας λίγο άνοιξη αντιπηγολεί το άνοιγμα, και το θαύμα! η πίεση επιτεύχθηκε Μεγάλο. Στην αρχή πόνεσε λίγο, αν και ήταν ένας πόνος που έτριβε την ευχαρίστηση και Συνειδητοποίησα, ότι μια τεράστια νοσηρή είχε σκάσει σε μένα, και αμέσως βρέξτε μου μια βαρβαρότητα, ufff, θυμάμαι σε δύο λεπτά ήμουν έτοιμος να φτάσει στην ταχύτερη κορύφωση που έχει επιτευχθεί ποτέ. Μου θύμισε λίγο, τι να μερικές φορές τα παιδιά εξηγούν πώς αισθάνονται για την ιδιοκτησία μας και τη δυσκολία της Κρατήστε. Συνολικά, παίρνω δύο τσιμπιδάκια που έχω πάντα σε μια γωνία του συρτάρι γραφείου, και τσιμπάω με αυτό καφέ θηλές μου, και αμέσως, Ανοίναω τη δόνηση του παιχνιδιού. Είμαι ήδη εντελώς χαμένος... επείγουσα ανάγκη είναι απόλυτη, δεν θα είμαι σε θέση να το σταθεί πολύ περισσότερο, πρέπει να τελειώσω το συντομότερο δυνατόν και έτσι έρχονται στην αξίωση του διαβολικό και λάγνου σώματός μου, Εύχομαι προσβολές, τα αυτιά μου να τους ζητήσει, αισθάνομαι τη γυναίκα περισσότερο σκύλα, και θέλω το σπέρμα, η δοκιμή του τόσο πολύ λαγνεία, η ιστορία έχει έρθει σε ένα από το τέλος του, και το σώμα μου χαίρεται γιατί ξέρει ότι είναι τώρα η σειρά του να φτάσει στο Οργασμό. Το δάχτυλό μου ταξιδεύει στην σκληρυμένη κλειτορίδα και η τριβή αρχίζει, ισχίο μου κινήσεις που αναζητούν περισσότερα. Τσιμπάω τα μαλακά, κηρώδη χείλη του φύλου μου. Ρέο το τέλος του κειμένου και δεν μπορώ να το βοηθήσει, κραυγή, γκρίνια και παρατηρήσετε πώς μου είναι ξεκινώντας με συσπάσεις, ακολουθούμενη από κολπικούς μυς μου, και Είναι γεγονός, τρέχω και ουρλιάζω, wer στην καρέκλα, φτάνοντας στο απόλυτη κορύφωση, μέχρι να φτάσετε απόλυτη ηρεμία. Τι έκανα; Πρώτα απ 'όλα να πάρει ενθουσιασμένος σκέψης για mastering και Καταλήγω να αισθάνομαι κυρίαρχος... ένα άλλο από τα Ινκόγκνιτα, του αγαπημένου δικτύου μου Ψυχική. Τώρα το μόνο που απομένει είναι να πάει πάνω από το γράψιμο και να προσθέσετε το απαραίτητες διορθώσεις, τις οποίες κερδίζετε. Ένα ιδιαίτερο φιλί σε όλους εσάς που με ενθαρρύνετε να γράψω και να περάσεις τόσο καλά όσο το κάνω.